تبليغاتX
حنا
وبلاگ ادبی
بعد از کلی بی کلام...    حالا سلام.

 

کبوتر با

با

با

با باد رفت کبوتر!

آن حرف ها مال "پیوند های آسمانی" بود !

 

حالا  "آسمان" خودش عشق است !

قد کشیده انسان

ها! یک دسته آهن

جعبه ای سیمان

آسمان

انسان

پله

پله

پله ها انسانی

         سیمانی میشود!!!

 

آسمان

انسان

یک "میم" فاصله ست هنوز!

... بشود؟

... بسازد؟

 

قد نکشیده انسان

پله "می سازد"!!!

"پیوند آسمانی" نه

پیوند "آسمان"

            با

            آهن!

کبوتران آواره

تشریف بیاورید

             حتما!

 

+ نوشته شده در  88/02/14ساعت 21:49  توسط راضیه آذربهی  | 

تقدیم به طعم خوب خواهر: آمنه مومن نسب

 

همچو گلبرگ شقایق های مستان

در میان بازوان باد و دستان

یا چو پروانه به روی ساقه ی پیچیده ی نیلوفران دور بستان

این منم من

این من از خود رمیده٬ طرف گیسو هات جستان! 

 

گاه گرد حلقه ی چشمات من پرگار بودم

رو به فرش گونه ات اوار بودم

در اتاق خاطراتت٬ گاه تیره ٬ گاه روشن قاب رو دیوار بودم.

 

ای نگاهم لا به لای دشت مژگانت چو آهویی شتابان

در طواف کعبه ی چشمات رقصان!

این منم من

این من حیوانک وحشی٬ درون مرغزار گیسوانت

                                                               غرق نقصان!

با نگاهی رام کن

خوب خودم

قلب مرا

          با عشوه ای آرام کن!

و گریبانت

همین آرامگاه سبز سودای سرم را

چاک ده

          ویرانه کن چشم ترم را!

 

این منم من

همچو گلبرگ شقایق های مستان

در میان بازوان باد و دستان!

 

محرم آوای فکرم!

عطر خوشبوی تنت را

از مشامم

             آی نستان

                           آی نستان.

 

 

+ نوشته شده در  87/09/02ساعت 21:31  توسط راضیه آذربهی  | 

                                                                                                                                                                                                                           

خدایا٬

اینجا هوای بدی ست

لطفا برایم یک باد بزن بفرست.

+ نوشته شده در  87/01/29ساعت 18:45  توسط راضیه آذربهی  | 

 

آدم وقتی گذاشت اهلی اش کنند, بفهمی نفهمی خود را به این خطر انداخته که کارش به گریه کردن بکشد!

"شازده کوچولو"                                                                                                                          

 

 

 

 

دو کار کوتاه:

 

 

1.

همیشه صداهای زبان بسته به یک نقطه می رسد!

لای این دایره گیج شده ام

نقطه ی مقابل!

دست هایت را به من وصل کن

خدا برای ما یک مثلث خریده است.

 

 

 

 

2.

زنجیرش

حلقه به دستهایم

از پاش می ترسم

خدایا خدایا

عموی من هم می شوی؟!

+ نوشته شده در  87/01/07ساعت 18:24  توسط راضیه آذربهی  | 

به بهانه ی محرم:

 

 

شکر, آب شده بینشان؛

که بوی این شیرینی سرخ,

کاسه های جهان را

خون کرده است.                            

 

کسی چه می داند؛

دهن به دهن شده اند

شاید                       

که جهانی ست

                   زیر جاری لب هاشان

جاری .
+ نوشته شده در  87/01/07ساعت 18:23  توسط راضیه آذربهی  | 

دختران شهر ,صبح ها,ظرف شکسته می شویند

ظهرها,ظرف شکسته می شویند

دختران شهر, شبگرد کوچه های شکسته!

 

مادرانشان هر روز دست می شوند

دست هاشان,هر شب, دستما ل

تکه پاره های گلی تیمار می کنند.

 

مادران شهر ظرف شکسته می شوند

مادران شهر بی دستما ل, بی دست

مادران شهر, بی مادر

لای همین ظرف های گلی ,

مادربزرگ ها,

غرق شده اند
+ نوشته شده در  87/01/07ساعت 18:22  توسط راضیه آذربهی  | 

چند کار کوتاه , تابستان هشتاد و شش:

 

1.

مقابلم که می ایستی خداحافظی کنی

دیگر هیچ انتظاری ندارم

تنها تا وقتی بر نگشته ای , عقب عقب راه برو

پشت سرت را هم نگاه نکن.

 

 

2.

به هر کجای زمین گیر کردی

هر چند جای دلت که پاره شد

به سراغ خودم برگرد؛

من وصله ی تن تو هستم.

 

 

3.

چه نجیبانه عوض می دهند کفش هامان

هر چه رو سیاه ترشان کنیم ,

رو سفید ترمان می کند.

 

 

4.

تو دست پخت مرا نخورده ای

بدانی چه عطری دارد

وقتی حواس تو ان را لبه ی اجاق می سوزاند.

 

 

5.

ناله ها زیر یک فشار سنگین می شوند

وزنه ای شبیه یک انگشت ,تن صدا را بالا می برد

کمک کنید

زنی لای این منگنه گیر کرده است!

+ نوشته شده در  87/01/07ساعت 18:21  توسط راضیه آذربهی  | 

مرداد  ٬ ماه تولد من است

 

با ابعادی کوچکتر این بار

مادرم زاده می شود

مادرم از تو

با دست هایی شبیه

                              دست های من !

پنجره ام چند برابر قیام می کند

انعکاس عشق تو امشب سه تا را گرفته است

ماه

       ماه

               ماه

یکی عروس آسمان می شود

یکی آباژور

دیگری انسان دو پایی

که نوزده ساله راه می رود

تا حس تو را به ارتفاع یک سال

                                             جلب کند.   

 

+ نوشته شده در  87/01/07ساعت 17:44  توسط راضیه آذربهی  | 

چند کار هشتاد و پنجی:

 

برای پدرم که باز هم رفت٬مثل همیشه!

 

تو باز

بغضت می گیرد

من

دل پیچه

چشمانم

درون کاسه ی چینی

                              آب می شود

حالا کدامین حافظ

فردا صبح

بی حافظه ات

                   بیدارم کند!

حالا با استکان بی دست

حالا فردا صبح

                  با دستانت چه کنم!

تو که نمی خواهی بابا

من هم

تحکم کیست اینگونه

که ما را میان سینی و

کاسه ی چینی و

خدا به همرات

                   محکوم می کند؟!

تو بغضت می گیرد

من

دل پیچه

حالا شصت سال است که می پیچم

پشت تلفن

هی

      پشت در

سر گیجه ام شده بابا

آنتن بالای سرم تنها صدا دارد

تصویرت

میان سپیدی چشمان و

گودی کاسه ی چینی ام

برف

         برفکی شده. 

                  

                            ***

 

دستانم

حنا بسته ی تو در هوا مانده ست

تکان بخوری

دست گیر می شوم

...

نگاه کن

دست تو هم با من

                           توی یک کاسه است !

 

 

     

+ نوشته شده در  87/01/07ساعت 17:24  توسط راضیه آذربهی  | 

رنگم می کنی

سفید

قرمز

سیب می دهی 

                     انار

گم می کنی خودت را در من

که ریسه بسته ام

                        بلندای دیوار.

تا کوتاه بیایم

خرد می کنی

                  روشنایی تمام روشنایی ها

و می کاری جای آن

                           انار

پیشانی ات

لب های مرا می بوسند

تاریک می شوم .

چشمانم را که می پراند این انار های آبدار

حالا دوباره رنگم می کنی

دیگر نقاشی نفس کشیدن نمی خوانی

درست٬خراب شده ای.

حالا من پیدا کنم

                         باید

شب سرخی را

                       شاید

آغشته شود به قلم مو

که امتحان کنم

درس

        بلند

                نقاشی. 

+ نوشته شده در  87/01/07ساعت 16:31  توسط راضیه آذربهی  |